Μεσημέρι. Βρίσκομαι στο ύψος του Χίλτον και οδηγώ αριστερή λουρίδα. Στην νησίδα επάνω μια γυναίκα βαδίζει προς το μέρος που είμαι σταματημένη. Είναι κοντούλα πολύ, λεπτούλα και γύρω στα 70. Φορά καφέ παντελόνι κοτλέ, τα ποδαράκια της είναι αφύσικα αδύνατα για γυναίκα. Τα χρώματα που φορά αταίριαστα, καφέ το παντελόνι, κόκκινο το πουλόβερ και το μπουφάν της, ζεστό και χοντρό, προς το μπορντώ.
Δεν είναι τα χρώματα που με κάνουν να την προσέξω, είναι το πρόσωπό της, έχει μια τόσο γλυκιά, μια τόσο χαρούμενη έκφραση. Πίσω από τις πολλές ρυτίδες, το τσακισμένο από τον χρόνο πρόσωπο, κρύβεται μια απρόσμενη χαρά. Πλησιάζει, εγώ είμαι ακόμα σταματημένη, έχει κίνηση. Αυτή είναι γρήγορη, σβέλτη πολύ για την τόσο προχωρημένη της ηλικία. Μισοβγάζει το μπουφάν, είναι πολύ ζεστό, πώς το αντέχει. Το τραβά να πέφτει στους ώμους λίγο πιο πίσω. Η έκφραση η ίδια, γελαστή, αφάνταστα καλοσυνάτη.
Και όταν με προσπερνάει, βλέπω την εικόνα της μέσα από το καθρεφτάκι, στην πλάτη του μπουφάν ένας αετός. Μπουφάν νεανικό, μηχανόβιου.
Στην πλάτη της ένας αετός να ίπταται.
Μια μελαγχολία χτυπά ξαφνικά την καρδιά μου.
Τι περιμένει τώρα αυτή η γυναίκα σκέφτομαι, και χαμογελά έτσι, τόσο πολύ μεγάλη, τόσο πέρα από όλα αυτά πια;
Τι είναι αυτό που της δίνει αυτή την έκφραση στο πρόσωπο; Τι έχει να προσμένει; Στην πλάτη έχει τα καψαλισμένα φτερά ενός αετού, τι έχει μπροστά της σαν μέλλον παρ’εκτός από συνεχή φθορά;
Κι όμως χαμογελά…
Θεέ μου γιατί δεν μας δίνεις μια δεύτερη ευκαιρία;
Γιατί να είναι όλα μοναχά για μια φορά; Γιατί αν έχει φύγει η ζωή σου κι έχεις κάποια πράγματα πίσω σου δεν μπορείς ποτέ να τα ξαναβρείς;
Γιατί αυτή η γλυκιά κυρία, τόσο μικροσκοπική για να μοιάζει εύθραυστη, αλλά και τόσο ζωντανή για να της αξίζει να ζει την ζωή ως το μεδούλι, να μην μπορεί να απλώσει τα φτερά του αετού πούχει στην πλάτη και να πετάξει, να ζήσει, πάλι ξανά, όλα όσα της αρέσουν από την αρχή;
Γιατί όταν κάτι ωραίο έρχεται στην ζωή μας εκείνη την στιγμή και μόνο τότε πρέπει να το αδράξουμε, αλλιώς μετά πάει φεύγει και χάνεται και δεν το ξαναβρίσκουμε ποτέ;
Γιατί να υπάρχουν τόσες απώλειες;
Καψαλισμένα φτερά αετού στην πλάτη, κέντημα σε μπουφάν ο αετός της καρδιάς μας θα είναι πάντα στάσιμος.
Κι η δεύτερη ευκαιρία δεν μας δίδεται ποτέ…
