99 ονόματα και να γράφονται με μικρό παρακαλώ…
Και πού να τους χωρέσουν όλους τόσους πολλούς που έχουν φτιάξει, ποιος κατάλογος ποτέ είχε τόσα μέλη φανταστικά, απίθανα κατασκευάσματα;
Δαίμονες γνωστοί κι άγνωστοι
Διότι υπάρχει ο Βεελζεβούλ (άρχων των αρχόντων) και ο Βεελζεβούβ (ο άρχων των μυγών). Κάποια στιγμή γίνανε ένα, ταυτίστηκε με τον σατανά, πήρε η μπάλα τον Μεφιστοφελή (Γκαίτε, Φάουστ και η έννοια ως "ολέθριος ψεύτης") και ήρθε και κύλησε μέχρι να συναντήσει ένα έξοχο όνομα, το "Εωσφόρος" (αυτός που φέρει την αυγή) και να το καταστρέψει ανεπανόρθωτα.
Όπως καταδίκασαν τον θεό Πάνα, θεό της χαράς, του κεφιού, του γλεντιού, ακόμα και του έρωτα, να "δανείσει" τα πόδια του (αυτά του τράγου) στην προσωποποίηση του κακού, στον σατανά τον ίδιον. Τον Πάνα που συμβόλιζε την γενετική δύναμη της ζωής.
Έτσι λοιπόν συμβολικά περιθωριοποίησαν την χαρά και ενοχοποίησαν το γλέντι και το κέφι της μικρής μας ζωής.
Άστοργα και ανάλγητα το μαύρο κάλυψε το κόκκινο της χαράς και του έρωτα. Και το βάφτισε Αμαρτία.
Κι έγινε ο άνθρωπος αυτός που ανακάλυψε την έννοια της ελευθερίας, το πλέον ανελεύθερο ον ανάμεσα σε όλα τα άλλα του ζωικού βασιλείου.
Πιο φτωχός κι από τα ζώα, πιο αλυσόδετος από όλα.
Αυτός ο νοήμων.
