Μάσκες

Πάντα όταν σκεφτόμουν τις απόκριες έρχονταν στο μυαλό μου εικόνες ανθρώπων άλλων εποχών, αύρα Βενετσιάνικη και φιγούρες Comedia dell Arte.

Ρούχα αλλοτινά, αναγεννησιακά από απαλό βελούδο, λαμπερό μετάξι, βαρύτιμο μπροκάρ, ιριδίζον σαντούκ, στιλπνό σατέν, φίνα δαντέλα, πέπλα από ανάερη μουσελίνα, κρουστή οργκάντσα, λεπτεπίλεπτο τούλι.
Με την μεγαλοπρέπεια που αναδεικνύει η αυστηρή χρωματική αρμονία. Να σέρνονται πίσω οι ουρές των φορεμάτων και να θροΐζουν απαλά καθώς βαδίζουν στο λειασμένο το πλακόστρωτο.

Πρόσωπα ανύπαρκτα, κέρινα θαρρείς, σε αποστειρωμένο λευκό, χρυσό ή ασημένιο του Ήλιου και της αδελφής του της Σελήνης, χωρίς έκφραση, δεν πρέπει, η προσοχή όλη πρέπει να πηγαίνει στην φόρμα του ρούχου, στα χρώματα κι όχι στο πρόσωπο.

Αυτό είναι απόν.

Δάκρυα αν υπάρχουν, από κρύσταλλο, παγωμένα, μετέωρα, ανίκανα να κυλήσουν, μόνον στολίζουν σαν διάφανο κόσμημα.
Μετέωρη λύπη, σταματημένη στον χρόνο.

Περίτεχνα καπέλα, τιάρες ή αχτίδες από φτερά σε παραδεισένια χρώματα. Σαν πουλιά εξωπραγματικά, αναποφάσιστα αν θα πετάξουν ή σαν ματαιόδοξα παγώνια θα ανοίξουν απλώς την ουρά βεντάλια για να θαμπώσουν ελκύοντας.

Πέρλες, δαντέλες, κρόσια, λεπτεπίλεπτα κεντίδια όπου χρειάζεται με χρυσό ή ασήμι.

Όλα με φινέτσα, τίποτε γκροτέσκο, αρμονία σε κάθε λεπτομέρεια, φιγούρες ονείρου απόκοσμες.

Κι από πίσω, ένα κτίσμα με την πατίνα του χρόνου πάλι, το κατάλληλο φόντο για το παιχνίδι τούτο εδώ της Αποκριάς. Το παιχνίδι με εκείνο που τελείωσε και το αναβιώνει μόνο το όνειρο, μόνο το παραμύθι.

Η μασκαράτα.

Αλλά τι κρυβόταν πάντα πίσω από την μασκαράτα; Τι ήταν πάντα πίσω από την μεταμφίεση που σε τόσους πολιτισμούς και τόσες εποχές συνηθιζόταν;

Από τον καιρό που ο άνθρωπος έβαλε φραγή στις ορμές του και αποφάσισε ότι για να μπορέσει να οικοδομήσει μια κοινωνία χρειαζόταν κάποιος έλεγχος σε αυτές, από τότε κι όλας καταπιέστηκε. Προικισμένος έτσι κι αλλιώς από ένα ερωτικό ένστικτο που παρόμοιο στην φύση δεν υπάρχει διότι εν αντιθέσει με όλα τα άλλα έμβια όντα δεν έχει χρονικές περιόδους αναπαραγωγής για να υπάρχει μετά και η ζητούμενη ύφεση, κατέστειλε ο ίδιος τα ένστικτά του περιορίζοντάς τα με κάποιους τρόπους, είτε ηθικούς είτε θρησκευτικούς κανόνες. Έτσι κατά καιρούς, εποχές και θρησκεύματα επέβαλλαν κάποιους περιορισμούς, νηστείες, περιόδους αγνότητος. Περιόδους εγκράτειας που διαδέχονταν περιόδους ελευθεριότητας.
Και ο άνθρωπος μέσα στους ίδιους του τους περιορισμούς βρέθηκε να ασφυκτιά, μπορούσε το ένα αλλά δεν μπορούσε το άλλο, δεν μπορούσε να κάνει κάποια πράγματα που ήθελε μεν αλλά σαν επώνυμος μέσα σε μια ομάδα ανθρώπων ο ίδιος δεν έδινε το δικαίωμα στον εαυτό του να παρεκτραπεί.
Και βρέθηκε το κάλυμμα της μεταμφίεσης.
Κι η Δύση γέννησε το Καρναβάλι....
Βρέθηκε ο τρόπος να υπάρχει μια περίοδος -λαμπρή γιορτή των αισθήσεων- που κρυμμένος κάτω από την στολή η οποία είτε τον διαφοροποιούσε είτε τον εξομοίωνε με πλήθος άλλων, μπορούσε επιτέλους να υποκύψει στις ορμές του -αυτές τις ορμές που τόσα πυροδοτούν- και να γλεντήσει ως να μην αντέχει άλλο.

Και να μην τον αναγνωρίσουν.

Και έτσι έγινε, και έγιναν οι μεταμφιέσεις τέχνη και οι Απόκριες μια αποδεκτή και ευτυχισμένη περίοδος ξεγνοιασιάς. Το τίμημα για αυτό είναι η κατάληξη, η αυστηρή νηστεία στην οποία είθισται να λήγει η περίοδος αυτή, αλλά αυτό είναι δευτερεύον, πάντα τάζεις κάτι για να πιστέψεις ότι θα μπορούσε να σου επιτραπεί κάτι άλλο…έτσι έχει μάθει να σκέφτεται ο άνθρωπος εξαγοράζοντας ή νομίζοντας ότι όλα πρέπει να εξαγοράζονται…

Αυτή την μανία ότι αν είναι άλλος, αν δεν αναγνωρίζεται μπορεί και να κάνει ό,τι θέλει, την φύλαξε ο άνθρωπος και για την νεόδμητη σχέση του με το διαδίκτυο. Οι χώροι των συζητήσεων του διαδικτύου που δεν είχαν απαιτήσεις για αληθινή παρουσία με στοιχεία πραγματικά, του φάνηκαν σαν γήπεδο ιδανικό στο να στήσει, να κατασκευάσει ο ίδιος τον εαυτό του.
Και ήρθε και έγινε ο ίδιος δημιουργός του εαυτού του, αναγεννώμενος σε πεδίον δόξης λαμπρόν: μπορούσε να είναι ακριβώς όπως θα ήθελε να είναι. Τα προβλήματα της καθημερινότητάς του, οι ελλείψεις του, τα μειονεκτήματα της μορφής αλλά κυρίως τα ελαττώματα του χαρακτήρα παραμερίστηκαν, μπήκαν σε ένα σεντούκι και κλειδομανταλώθηκαν. Τι σημασία είχε το πρόσωπο όταν απέκτησε ένα εξαιρετικό προσωπείο! Όταν μπορεί να πλασάρει τον εαυτό του όπως θα ήθελε να είναι…Με μια στολή εξαιρετική σαν από βεστιάριο θεάτρου. Μέσα έξω!
Πήρε λοιπόν από το πλευρό του το πιο καλό κομμάτι του (ή έστω αυτό που θεώρησε ότι είναι το πιο καλό κομμάτι του) κι έστησε έναν ολοκαίνουργιο εαυτό, φόρεσε μάσκα και μανδύα για να μην γνωρίζει κανείς ποιος ήταν πριν το....lifting και βγήκε χαρίεις να συναντήσει και τις άλλες μάσκες.

Σε μια ατελείωτη αποκριά αισθήσεων και ψευδαισθήσεων…