Θα πίστευε κανείς πως θα ήταν πορφυρό, άλικα πέταλα καμωμένα από υγρή ανάμνηση αίματος ζωηρόχρωμου, το ίδιο αίμα που κυλάει και σφυροκοπάει στις φλέβες όταν η ένταση το καλεί να έχει κι ήχο.
Να ήταν ένα άνθος σαν εκατόφυλλο τριαντάφυλλο πολύπλοκο, πολυδιάστατο, με δαιδαλώδεις διαδρόμους ανάμεσα σε φύλλα μεταξωτά. Ή πάλι τ’αντίθετο, με λίγα πέταλα, σύντομο, αδρό κι απόλυτο, αιχμηρές οι απολήξεις των, σαν βέλη ή σαν λόγχες.
Σχήμα, φόρμα, ήλοι μαρτυρίου, ακίδες σέπαλα. Αιχμές.
Θεαματικό, σαν θεατρίνος που δίνει την μεγαλειώδη του παράσταση. Θυελλώδες και θηριώδες.
Ή και δηλητηριώδες, θανατηφόρο, ελλέβορος και ακόνιτο, πάθος και πόθος, πάθημα ψυχής.
Κι ακανθώδες, μ’αγκάθια πολλά, ύπουλα χωμένα και κρυμμένα κάτω από τα φύλλα του, ίσως και κάτω από το συνδετικό τους νήμα με τον κορμό, να έχει ένα δυο κι όταν πας να το αγγίξεις, τότε αυτό το Πάθος αιχμηρό να σε πληγώνει με την μοναδικότητα του. Την έντασή του.
Αναρριχητικό επίσης, έτσι να ελίσσεται και να ανέρχεται, να τυλίγεται και να περιπλέκεται εύκαμπτος ο κορμός του, να απλώνεται, να κατακτά, να σαρώνει, να μην υπολογίζει τίποτε στο πέρασμά του...
Να κυριαρχεί.
Αιμάτινο και σαρκώδες, πορώδες και υδροχαρές...ένα άνθος που να φυτρώνει λίγο, σαν να σπείρεται μια υποψία, να σύρεται ένας ιστός-μίσχος ισχνός στο έδαφος να έρπει, να υφέρπει καταστάσεων και μετά να ανταριάζει και να εξαπλώνεται.
Έτσι θα το ζωγράφιζα με την παλέτα των συμβολισμών.
Να ήταν ένα άνθος σαν εκατόφυλλο τριαντάφυλλο πολύπλοκο, πολυδιάστατο, με δαιδαλώδεις διαδρόμους ανάμεσα σε φύλλα μεταξωτά. Ή πάλι τ’αντίθετο, με λίγα πέταλα, σύντομο, αδρό κι απόλυτο, αιχμηρές οι απολήξεις των, σαν βέλη ή σαν λόγχες.
Σχήμα, φόρμα, ήλοι μαρτυρίου, ακίδες σέπαλα. Αιχμές.
Θεαματικό, σαν θεατρίνος που δίνει την μεγαλειώδη του παράσταση. Θυελλώδες και θηριώδες.
Ή και δηλητηριώδες, θανατηφόρο, ελλέβορος και ακόνιτο, πάθος και πόθος, πάθημα ψυχής.
Κι ακανθώδες, μ’αγκάθια πολλά, ύπουλα χωμένα και κρυμμένα κάτω από τα φύλλα του, ίσως και κάτω από το συνδετικό τους νήμα με τον κορμό, να έχει ένα δυο κι όταν πας να το αγγίξεις, τότε αυτό το Πάθος αιχμηρό να σε πληγώνει με την μοναδικότητα του. Την έντασή του.
Αναρριχητικό επίσης, έτσι να ελίσσεται και να ανέρχεται, να τυλίγεται και να περιπλέκεται εύκαμπτος ο κορμός του, να απλώνεται, να κατακτά, να σαρώνει, να μην υπολογίζει τίποτε στο πέρασμά του...
Να κυριαρχεί.
Αιμάτινο και σαρκώδες, πορώδες και υδροχαρές...ένα άνθος που να φυτρώνει λίγο, σαν να σπείρεται μια υποψία, να σύρεται ένας ιστός-μίσχος ισχνός στο έδαφος να έρπει, να υφέρπει καταστάσεων και μετά να ανταριάζει και να εξαπλώνεται.
Έτσι θα το ζωγράφιζα με την παλέτα των συμβολισμών.
Όμως είναι αυτό, απλωμένο σαν στέμμα, με 5 σέπαλα και 5 πέταλα, σαν δάχτυλα απλωμένα, ικεσία στεφάνου προς τους ουρανούς....Χρώματα συνήθως πένθιμα, τα μπλε-μωβ της θλίψης, αλλά και λευκά, και κόκκινο ακόμα απαντάται.
Γιατί δεν είναι το Πάθος, μα τα Πάθη. Ο πληθυντικός της θυελλώδους λέξης, που δηλώνει τις ταλαιπωρίες της ψυχής. Τα μαρτύριά της.
(αλλά κάθε πάθος είναι μαρτυρικό, έτσι κι αλλιώς)
Και συμβολίζει τις τελευταίες ώρες της Σταύρωσης, γι’ αυτό και η σωστή μετάφραση της πασσιφλόρας- passion flower είναι ο ανθός των Παθών. (εκτός κι αν κάθε πάθος προϋποθέτει και μια διαρκή καθημερινή σταύρωση στην κορυφή των επιθυμιών)
Έτσι αυτό το πλήθος των νηματοειδών εκφύσεών του στο κέντρο, η κορώνα του δηλαδή που τόσο θυμίζει πλήθος αιχμηρών βελόνων, συμβολίζει το ακάνθινο στεφάνι, οι τρεις στύλοι τα τρία καρφιά της σταύρωσης και τα πέντε πέταλα τις πέντε πληγές του Ιησού. Πέντε πέταλα και πέντε σέπαλα, σύνολο δέκα, οι απόστολοι χωρίς τον προδότη και τον αρνητή. Όσοι δηλαδή μέχρι τέλους και χωρίς παλιμβολίες άντεξαν..Πιστοί.
(κι έχει το Πάθος πίστη, έχει, πάντα έχει γιατί έχει έναν αποδέκτη. Ένας είναι η αφετηρία και η κατάληξη)
Πολύπλοκο σαν ιστός, όμορφο σαν φαντασία.
Και με το χρώμα της μελαγχολίας συνηθέστερα....τα νήματα χορεύουν κυματιστά στον ρυθμό μιας πνοής, και σαν να περιστρέφονται....
Τροχός αμαξιδίου να κυλά διαβαίνοντας τα πάθη στων επιθυμιών τα βάθη.
Η κατάληξη λευκή, το χρώμα εξαγνίζεται.
Το πάθος εξατμίζεται.
Ναι, παράγει καρπό. Κάθε γνήσιο πάθος καρποφορεί.
Κι είτε παραδίδεται στον αέρα για να χαθεί, είτε στην σήψη του και πάει, είτε γίνεται καρπός και καταστρέφεται η ομορφιά του, μετουσιωμένη πια σε κάτι αναμφίβολα χρήσιμο, μα άλλο.
Αρωματικούς καρπούς νοστιμότατους παράγει, γεμάτους σπόρους. Να το πολλαπλασιάσουν όταν στην γη ταφεί.
Να μην χαθεί.
Να αναγεννηθεί.
Και εδώ στην Ελλάδα το συναντάμε σαν ρολογιά ή ρολόι. Πρέπει να είναι σύντομο, το άνθος να μην κρατά πολύ ανθισμένο, σύντομο όπως κάθε πάθος που σέβεται τον εαυτό του. Με το ρολόι των πετάλων του να μετρά τον χρόνο. Χρόνο για να ανθίσει και χρόνο για να μαραθεί.
Σαν ένα άνοιγμα και κλείσιμο των βλεφάρων, των σέπαλων του προσώπου μας, μέχρι να φύγει η στιγμή και να ταφεί στο σεντούκι της αιωνιότητας.
(στο club των Ονειροπόλων του Pathfinder, 29-3-2007)
