Κείμενα που κατά καιρούς έγραψα και δημοσίευσα στο διαδίκτυο





Καθώς νυχτώνει η μέρα σου




Γυναίκα, αδύναμο δυνατό πλάσμα τους αιώνες περνάς και διέρχεσαι..
Μετέρχεσαι τις εποχές και βιώνεις αλλαγές, χάνεις και κερδίζεις κι ως να τα χάσεις όλα..
Στοχεύεις το αδύνατο, ονειρεύεσαι το αδύνατο, τολμάς, συναρπάζεσαι και τέλος ρημάζεσαι.
Άνοιξη εσύ αειθαλής, ένας άντρας θα είναι ο χειμώνας σου να μαραθείς.
Σαρώνεσαι.
Σαρκώνεσαι την επιθυμία κι ενδύεσαι το πάθος.
Και ξανά και ξανά ως να μετοικήσεις το φθινόπωρό σου. Συλημένη και ξέπνοη.
Γυναίκα που τολμάς να ανταγωνίζεσαι το λουλούδι. Ανοίγει ο ανθός να δεχθεί το φως. Αεράκι απαλά λικνίζει τα πέταλά του. Τα πέταλα που απλώνει εκστατικά ν’ αγκαλιάσει ως και το τίποτε.
Κι η φύση φορεί τα χρώματα της χαράς της. Και ζεις.
Μαθαίνεις να βλέπεις ή παριστάνεις πως μπορείς να διακρίνεις. Συμπεραίνεις, προσπαθείς να αναπληρώσεις ό,τι σου στέρησε η φύση: νύχια κοφτερές αιχμές, δόντια αρπακτικού. Πρέπει να επιβιώσεις. Μη μαραθείς...
Κι έπειτα, γέρνεις και γερνάς. Και παραιτείσαι. Έτσι μαθαίνεις, να αφήνεσαι, σαν πέταλο ανθού που παρασέρνει ο άνεμος και πάει.
Και δέχεσαι. Ακόμα και τις απουσίες.
Γυναίκα που από τα λάθη σου μαθαίνεις μόνον όταν είναι πια αργά για να τα διορθώσεις...
Που αρνείσαι εκεί που ήθελες να συναινέσεις.
Που διαγράφεις από αξιοπρέπεια και μόνον. Και διαγράφεσαι.
Που μετανιώνεις όταν ματαιώνεις.
Και ματώνεις.
Ζαλισμένο πεταλουδάκι μικρό, μικροσκοπικό, που τριγυρνάς ανέλπιδα το φως.
Πεταρίζεις γύρω του και τέλος σε τυφλώνει.
Σήμερα, μέρα φωτεινή, είναι η μέρα σου που δεν την θέλεις. Δεν θέλεις γιορτές που σε θυμίζουν. Θέλεις όλα να σε υπενθυμίζουν εκεί που θες...
Γυναίκα εσύ πλάσμα ατελές. Ελλιπές.
Αθάνατο μες την θνητότητά σου.
Την θλίψη σου και την χαρά σου.
Την στωικότητά σου.
Κι αυτό που έψαχνες να βρεις, θ’απαρνηθείς.
Τον εαυτό σου να χάσεις και να ξαναβρείς.
Τι θαρρείς;
Αυτή η ζωή μάτια μου, είναι πολύ πικρή για να την πιείς ολόκληρη σε ένα ποτήρι.
Θέλει σιγά σιγά, γουλιά γουλιά....
Κλείσε τα μάτια, μια ανάσα πάρε, και στάσου ξανά ορθή για να βαδίσεις ξανά.
Η ειμαρμένη σου είναι αυτή: να προχωρείς.
Πάρα κάτω...

Την νύχτα να ενδύεσαι.
Καλά.


(Γράφτηκε στις 8-3-2007 για την Ημέρα της Γυναίκας)