Μου φαίνεται ότι ο φοίνικας θα αναγεννηθεί από τις στάχτες του. Ότι το κάστρο θα πάψει να στέκει απειλητικό και σκοτεινό, με τον αέρα να σφυρίζει ανάμεσα από τα χαλάσματα. Μες την καταχνιά και μες το μούχρωμα. Κάτω από τα μαύρα σύννεφα του ουρανού.
Θα πλύνει τις πέτρες του τις αιώνιες, θα τις τρίψει, θα τις γυαλίσει, θα μοιάζουν με πετράδια και θα λαμποκοπά. Θα βγάλει τα φλάμπουρα από τα ξεχασμένα σεντούκια, θα τα κρεμάσει ψηλά ν’ ανεμίζουνε. Στα πρεβάζια των παραθυριών θα απλωθούν τα πορφυρά χαλιά, δεκάδες οι οπλίτες θα σταθούν στις επάλξεις, στους προμαχώνες θα φανεί η υποδοχή, οι σάλπιγγες θα ηχήσουν όπως παλιά.
Μα δεν θα ανοίξει την είσοδο, η τεράστια η πύλη θα παραμείνει σφαλιστή και η τάφρος απροσπέλαστη ακόμα. Η κερκόπορτα κλειδαμπαρωμένη.
Γιατί το κάστρο δεν ενδιαφέρεται για έναν, ακόμα, ιππότη.
Για έναν οποιονδήποτε ιππότη.
Γιατί όποιος μπει μέσα, θα μπει πετώντας.
Θα πλύνει τις πέτρες του τις αιώνιες, θα τις τρίψει, θα τις γυαλίσει, θα μοιάζουν με πετράδια και θα λαμποκοπά. Θα βγάλει τα φλάμπουρα από τα ξεχασμένα σεντούκια, θα τα κρεμάσει ψηλά ν’ ανεμίζουνε. Στα πρεβάζια των παραθυριών θα απλωθούν τα πορφυρά χαλιά, δεκάδες οι οπλίτες θα σταθούν στις επάλξεις, στους προμαχώνες θα φανεί η υποδοχή, οι σάλπιγγες θα ηχήσουν όπως παλιά.
Μα δεν θα ανοίξει την είσοδο, η τεράστια η πύλη θα παραμείνει σφαλιστή και η τάφρος απροσπέλαστη ακόμα. Η κερκόπορτα κλειδαμπαρωμένη.
Γιατί το κάστρο δεν ενδιαφέρεται για έναν, ακόμα, ιππότη.
Για έναν οποιονδήποτε ιππότη.
Γιατί όποιος μπει μέσα, θα μπει πετώντας.
